31-08-09

Child Focus verspreidt verouderingsfoto’s

Child Focus verspreidt verouderingsfoto’s lang vermisten

Lundi, août 31, 2009
By Jan Boeykens

estellemouzin.arton16690

Child Focus kondigde aan dat het verouderingsfoto’s gaat verspreiden van kinderen die al jaren vermist zijn.

De vzw Werkgroep Morkhoven staat positief tegenover dit voorstel maar vraagt zich af waarom Child Focus daar niet eerder aan gedacht heeft. 

De bijna 90.000 kinderen in de kinderpornozaak Zandvoort werden nooit geidentificeerd omdat men de foto’s zogezegd te oud vond.

29 augustus 2009 – In het najaar zal Child Focus verouderingsfoto’s verspreiden van kinderen die al jaren vermist zijn. De organisatie doet dat met de hoop alsnog een spoor van hen te vinden.

In totaal gaat het om elf kinderen die al meer dan een jaar geleden verdwenen, maar Child Focus wil de mensen alert houden. « De zaak van Jaycee Lee Dugard geeft opnieuw hoop aan de ouders van die elf kinderen. Hoe klein de kans ook is, de realiteit bewijst dat het niet onmogelijk is », klinkt het.

Nathalie Geijsbregts

« En het moet politie, justitie, welzijnswerkers en het grote publiek aansporen om toch te blijven investeren in die zaken. Er moeten toch één of twee mensen zijn die weten wat er met die kinderen is gebeurd. En zelfs als het kind overleden is, is het nog altijd beter om een dood kind te vinden dan helemaal niets’, vertelt Bruno Depover.

Het langst geopende dossier is dat van Gevriye Cavas. De jongen verdween in februari 1985. Hij was toen zes jaar oud. « Maar als je weet dat er jaarlijks bij ons 1.500 tot 2.000 aanmeldingen zijn van minderjarigen die verdwenen zijn, blijkt toch dat de overgrote meerderheid vrij snel terecht is », aldus Depover aan De Standaard.

« Wij houden alle dossiers open, zo lang de ouders het willen. Ook politie en gerecht zijn nog altijd alert. Nathalie Geijsbregts verdween toen ze 9 jaar was, nu 18 jaar geleden. Toen de ouders na 15 jaar een ceremonie organiseerden, waren ook de onderzoeksrechter en de procureur die al die jaren geleden de zaak in handen kregen, aanwezig. Ze zeiden: ‘Je mag in je carrière nog zoveel successen hebben geboekt, als er zoiets met een klein kind gebeurt, dan laat je dat nooit meer los’. »

Bron: Gazet van Antwerpen

Commentaren

het langst verdwenen kind van belgië
[26-08-2009]
update 29 augustus: child focus start komend najaar nieuwe zoektocht naar langdurig vermisten.


als u hier regelmatig komt lezen heeft u ongetwijfeld op de link geklikt van mijn post van gisteren, de lijst van langdurige vermisten in ons land. misschien heeft u dan ook naar onderen gescrolld, omdat het langst verdwenen kind op zo'n triestige lijst toch nog altijd het absolute dieptepunt is qua tristesse. tenminste, dat was hij toen hij verdween, natuurlijk: een kind. marc van herf, die verdween in 1983 toen hij amper veertien was, zou vandaag 40 zijn. of is gewoon 40, maar het is intriest om te zeggen: wie gelooft nog dat hij leeft? het is nu niet dat kinderen van veertien bewust verdwijnen met de bedoeling elders een ander bestaan op te bouwen. ze laten nog geen ondraaglijk verleden achter dat niet alle kanten meer uit kan.

marc van herf zit niet op facebook. het klinkt onozel, maar het is een reflex vandaag, om zulks te checken. marc van herp en marc van herk, al wat ge wil.

van het verhaal van de verdwijning van marc van herf krijg je kiekenvlees, omdat er gewoon te veel schrijnende elementen in opduiken. om te beginnen de bewuste fase zelf: de verdwijning. marc en zijn 4 jaar jongere broer patrick waren samen op de terugweg van hun oom. omdat er maar één fiets was reed zijn broer alvast voorop. net op de kam van de eerstvolgende heuvel keek patrick nog eens om en zag marc lopen. dat was het laatste dat men ooit van marc van herf heeft gezien. marc is de heuvel nooit over geraakt. of tenminste: niet alleen.

wat volgt is 27 jaar ontmoediging, duisternis en onwil. en het is nog niet voorbij. marcs moeder was enkele jaren ervoor gestorven. het gezin van herf leefde op het randje van de armoede. in politiekringen is men er altijd van overtuigd geweest dat marc is weggelopen om de ellende te ontvuchten. maar dan nog: waarnaartoe? er is geen enkel spoor behoorlijk onderzocht. en er wáren sporen.

het opsporingsbericht voor marc kwam er pas na twee weken. op het moment van de uitzending was er in de streek van de van herfs een algemene stroompanne, waardoor de bevolking uit de directe omgeving (toch de belangrijkste doelgroep zou ik denken) het bericht en marcs foto niet te zien kregen. begrijpe wie kan, maar de (niet meer dan logische) aanvraag tot heruitzending werd niet gehonoreerd. gezien de graad van afval die de laatste kwarteeuw op de openbare omroep is verschenen al wraakroepend, maar ook gewoon los daarvan. eerste substituut van tongeren fabienne schraepen zei in humo 3084 (19/10/'99) dat toen toen was en nu nu. dat we dat opsporingsbericht nu zeker zouden heruitzenden. oh ja? wanneer dan? ik heb nog niks gezien. akkoord dat verdwijningen toen nog niet zo georganiseerd werden aangepakt als nu, maar de mensen waren toch ook mensen, toen? vroeger was het veel beter, ja ja. komaan zeg. wat voor moeite is het nu om dat bericht twee keer uit te zenden? niet te snappen. dat artikel in humo was er overigens niet één exclusief gewijd aan marc van herf. het kaderde in een ruimere reportage van vermiste kinderen, drie jaar na de zaak dutroux. een volledig artikel aan marc van herf, we gaan daar toch niet mee beginnen, zeker? lastig!

twee maand na de verdwijning werd het kindergeld voor marc van herf ingetrokken. en het was nu niet dat het gezin van herf het bijzonder breed had.

guillaume, marcs vader, heeft ministers van justitie stefaan de clercq en tony van parys (beiden van cd&v, de gezinspartij, weet u wel, koester!) aangeschreven met smeekbedes. dat heeft niks opgeleverd, laat staan dat er een antwoord kwam. de clercq had geen tijd, van parys dacht dat iemand anders iets gedaan had. bij katholieken is het altijd de schuld van de anderen. niets nieuws onder de zon. van parys had wel tijd om te steigeren toen guillaume ten einde raad een brief aan koning albert stuurde. want waar was dat nu weer voor nodig?

na de dutroux-bom in 1996 nam guillaume deel aan de witte marsen. het was naar aanleiding hiervan dat hij (voor het eerst!) het politiedossier van zijn zoon zag en tot zijn ontzetting vernam dat het amper een duimdik was, alsook dat hij moest "vaststellen" dat child focus ondertussen een verouderingsfoto had gemaakt van marc. schrijnend, allebei. van die verouderingsfoto bedoel ik: dat guillaume niet op voorhand was ingelicht dat die zou gemaakt worden. je kind meer dan tien jaar niet zien en dan ineens wel op een foto van hoe het er nu zou kunnen uitzien. kun je een mens nog meer laten schrikken?

guillaume is gestorven in 2000. hij zou "niet sterven voor hij de ware toedracht wist", maar het is toch gebeurd.

de enige haan die in al die jaren oprecht naar marc van herf heeft gekraaid was douglas de koninck, sinds jaar en dag journalist voor de morgen. alleen hiervoor reden genoeg om die krant te blijven kopen. omdat menselijkheid in de pers een schaars goed geworden is. ik moet er geen tekeningske bij maken. we weten allemaal wat er afgelopen jaar bij de morgen gebeurd is.

een in memoriam is het minste wat de brt, pardon vrt (een naamsverandering tussendoor was duidelijk net iets belangrijker dan een heruitzending van een opsporingsbericht van een halve minuut van een verdwenen kind) zou kunnen doen. niet meteen met de bedoeling de zoektocht opnieuw nieuw leven in te blazen, hetgeen moeilijk is zonder nieuwe elementen, maar om te beginnen als generaal pardon. en dat is exact waar ondergetekende nu achteraan gaat. hopelijk heeft de reyerslaan voor één keer ook het fatsoen te antwoorden op een mail. "je moet bellen", wordt weleens vergoelijkend geopperd als er op mail geen antwoord komt. maar ik vraag me dan verdomme af waarvoor het medium "e-mail" überhaupt is uitgevonden. voor spam misschien? so i won't take no for an answer. just try me.

rechtzetting: diane waumans, algemeen woordvoerster vrt, heeft me ondertussen inderdaad geantwoord. over de (her)uitzending van opsporingsberichten beslist volgens haar de politie, en niet de vrt, dus desgevallend mijn excuses voor de eerste zin van bovenstaande alinea.

een opvallende afwezige in de weinige bronnen van het dossier van herf op het internet: marcs broer. kapot van verdriet zonder twijfel. wat voor een leven heeft zo iemand gekregen? bestaat er een god? indien wel: rare kwiet.


meer weten?

het is niet vet. google zoekresultaten voor "marc van herf" in het nederlands: 3, de laatste dan nog weinig meer dan een loutere vermelding in het verslag van een witte mars, en in het frans... niet geheel onbesproken ook, die werkgroep morkhoven. ik heb gisternacht schuddebollend dit hier zitten lezen.

http://members.lycos.nl/vanherf
http://www.polfed-fedpol.be
http://werkgroep-morkhoven.skynetblogs.be

weet je zelf meer?

bel met de politie via het gratis nummer 0800 / 91.119 of met child focus via het nummer 116 000. of vul een online formulier in op de website van de federale politie.

(* bronnen: members.lycos.nl en fedpol.be)

Bron:

Gepost door: Jan Boeykens | 02-09-09

Tony Van Parys
Ik zie dat de Vlaamse Christen Democraat Tony Van Parys hier ter sprake komt.

Ik heb deze 'justitiespecialist' van de CD&V vorig jaar nog geschreven.

De vzw Werkgroep Morkhoven bezorgde het Belgische Koningshuis in 1998 immers 7 kinderporno-cd-roms van de kinderpornozaak Zandvoort en die werden via Tony Van Parys (die toen even justitieminister was) voor 'onderzoek' aan procureur-generaal Christine Dekkers van het hof van beroep te Antwerpen overgemaakt.

Vorig jaar stelde Marcel Vervloesem van onze vereniging, tijdens de inzage van zijn dossier vast dat er van die cd-roms geen sprake meer was.
Hij vroeg de Hoge Raad voor de Justitie om een onderzoek in te stellen.
Dat onderzoek wees uit dat de kinderporno-cd-roms inderdaad verdwenen waren.

Dat kon Marc Tack, de openbare aanklager van het hof van beroep te Antwerpen, er echter niet van weerhouden om de kinderpornozaak Zandvoort 'enkel een zeepbel' te noemen en om de 'zwaarste straf te eisen voor kindermisbruiker Marcel Vervloesem'.

Zonder nog een woord over de verdwijning van de kinderporno-cd-roms te reppen, werd Marcel Vervloesem in zeven haasten tot 4 jaar gevangenis veroordeeld omdat de bamboestokjes die in 2005 in zijn huis waren gevonden 'duidelijk bewezen dat hij zich schuldig maakte aan verkrachtingen en folteringen'.

Het ging zo snel dat de besluiten van de advocaten van Marcel Vervloesem, door de rechters van het hof van beroep te Antwerpen zelfs niet eens werden gelezen.
Bij de inzage van het dossier op het hof van cassatie te Brussel merkten wij enkele dagen voor de zitting op dat de bladzijden van het dossier die Marcel Vervloesem voor één van zijn advocaten met tippex had verbeterd, nog aan elkaar kleefden.

Omdat ik niet akkoord ging met deze handelswijze schreef ik een Open Brief naar Tony Van Parys en vroeg ik hem waar de 7 kinderporno-cd-roms van de Koning gebleven waren.
Van Parys antwoordde mij dat er 'nog onderzoeken liepen'. Ik schreef hem terug dat alle onderzoeken waren afgesloten en ik vroeg hem welke onderzoeken hij bedoelde maar Van Parys antwoordde mij niet meer.
Ook mijn herinneringsschrijven werd door Van Parys niet beäntwoord.

Ik schreef ook naar de Koning omdat deze de ontvangen kinderporno-cd-roms toch voor onderzoek aan justitie had laten overmaken.
De Koning en het Koningshuis die in haast groteske bewoordingen over de 'bestrijding van de kindermisbruik in België en de rest van de wereld' spraken, antwoordden mij niet.

Na zes maanden had ik nog altijd geen antwoord van de Koning en het Koningshuis ontvangen terwijl een gewone burger waarschijnlijk onmiddellijk bij justitie naar de verdwijningen van 'zijn' ter onderzoek overgemaakte kinderpornomateriaal zou zijn gaan informeren.

Als men zegt dat er hooggeplaatste figuren bij het wereldwijde kindermisbruik zijn betrokken (in de kinderpornozaak Zandvoort komt een gereputeerde jeugdmagistraat voor) dan krijgt men het verwijt dat men in 'komplottheorieën gelooft'.

Ik vroeg de justitieministers Vandeurzen en De Clerck (zoals Tony Van Parys beiden lid van de CD&V) om de verdwijning van de kinderporno-cd-roms te laten onderzoeken.

Zij gaven mij geen antwoord en ik heb de indruk dat zij Marcel Vervloesem in de gevangenis willen houden totdat hij daar tengevolge van zijn slechte gezondheidstoestand (kanker, hartziekte, nierziekte, suikerziekte, meer dan 20 operaties en spoedopnames, sinds juni 30 juni 2009 reeds 276 keren bij de verpleging geweest enzoverder) overlijdt zodat hij niet meer kan spreken.

Gepost door: Jan Boeykens | 02-09-09

De commentaren zijn gesloten.